k-4.jpg

JokeMajoorHet was 6 januari, feest van Driekoningen, afsluiting van de Kersttijd.
Voor de dirigent van ons Gemengd koor en het Gelegenheidskoor het einde van een drukke periode. Joke was moe, maar voldaan. Haar koor was meerdere keren onderscheiden met de naam "engelenkoor". Zó waardeerden kerkgangers de professionele en bewogen manier van zingen.
De dirigent op haar beurt prees het koor: "Wat hebben jullie je best gedaan!"
De koorleden prezen hun dirigent: "Wat een engel!"

Het is 7 januari in de morgen. Langzaam, maar steeds luider wordt het doorverteld in Dukenburg: "Joke is gestorven." Niet te geloven ... maar waar!
Koorleden en anderen verzamelen zich in de kerk. Weinig woorden, veel tranen.
Einde kerstverhaal?
Koorleden op hun vertrouwde plaats. Op de lessenaar van Joke een witte roos. Kaarsjes worden aangestoken op de verhoging, waarop bijna 25 jaar haar voeten 'dansten'. "Als alles duister is ... ontsteek dan een lichtend vuur ...", aarzelend wordt het gezongen. We houden elkaar vast.
Einde kerstverhaal?
Of  dirigeert Joke nu daarboven het hemels engelenkoor? En zingen zij richting Ontmoetingskerk: "Vrede op aarde" voor alle mensen, die van haar houden? En dat zijn er zeer velen!
Met kinderen en kleinkinderen, familie en vrienden, trekken wij mee in het voetspoor van Joke, bedroefd en verslagen, maar dankbaar voor haar "lichtend vuur dat nooit meer dooft".

Frans van Schaik