5

Geloofsgemeenschap in beweging


Ruimte voor rouw, een impressie


zaadje

Een voor een druppelen de deelnemers binnen. De stoelen staan in een kring. We steken kaarsjes aan en noemen de naam van de overledene. Iedereen heeft recent of in het afgelopen jaar iemand verloren aan de dood. Enkele dierbaren zijn aan corona gestorven.
We praten erover. Een voor een maar ook door elkaar komen de verhalen en het verdriet. Over het dagelijkse gemis, over dat je de stervende partner niet kon omarmen omdat hij besmet was met het virus. Iemand vertelt over het snelle proces waardoor hij overvallen is.

Doordat we sociaal geïsoleerd leefden, was het moeilijk om het verdriet te delen met anderen. Ja, wel in de directe kleine kring, maar het bleef toch vooral binnenshuis. Nu kan het verteld worden. Het is pijnlijk als je na een lang huwelijk ineens alleen staat. Hoe moet je verder leven? Natuurlijk, de omgeving is lief voor je, maar de avonden zijn stil. Alle gezamenlijke dingen zijn weggevallen en niet iedereen begrijpt die vorm van eenzaamheid.

Er is ook troost. Buren die helpen, kinderen die klaarstaan. En voor iemand is het ook troostrijk dat een langdurig zieke verlost is door dood en nu “daar” naar ons kijkt.

Na afloop vraag ik iemand wat zij van de bijeenkomst vond. Ze zegt: ‘Het verdriet gaat er niet van over, maar hier kan het bestaan’. Dat is “ruimte voor rouw”.

Trees Versteegen


ogenColumn van Cara


Moeder en kind


Midden tussen de koeien en de vergezichten van het Noord-Hollandse landschap fietste ik een on-Hollands stukje bos in. Misschien was het sereniteit, maar zeker een heilzame stilte die er heerste. Onze Lieve Vrouw ter Nood verraste me. Hoe kon ik dit al die jaren dat ik in deze omgeving kwam gemist hebben? Ik wandelde de Genadekapel binnen. Bij Maria en kind overkwam me iets. Een ongevraagde en onverwachte vervulling, een grote troost. Of was het meer?

Ik putte water uit de bron voor mijn moeder die zoveel ongemak had van de ouderdom en van een poliep waaraan ze niet meer geopereerd durfde worden. In het winkeltje kocht ik een noveenkaars en blauwe Maria gebedskaartjes. Die kon ik uitdelen.

Alsof ze nog niet genoeg had doorstaan, kwam mijn moeder in mei ten val. Ze brak haar bekken en was – in de schemer van haar dementie – vastbesloten te herstellen. De noveenkaars die ik al vaak voor haar gebrand had, was bijna op. Gauw noveenkaarsen besteld bij Onze Lieve Vrouw ter Nood, gezegend en wel.

Ik wachtte en wachtte. Er kwam geen pakketje. Zal ik bellen? Of bidden? Iets weerhield me. ‘Als het me niet toekomt, dan zal het ook niet komen’, dacht ik. De oude kaars kon nog net elke avond even branden.

Mijn moeder krabbelde op, ik hielp haar steevast naar het toilet. ‘Zal ik jou ook helpen?’ vroeg ze als ik zelf nodig moest. Mijn vader werd ziek. Het pakketje kwam. Een nieuwe kaars kon branden. Vader liet het leven los. Een hartverscheurend zwijgen vulde de auto op weg met mijn moeder van het ouderlijk huis naar het verpleeghuis. Toen ik haar de volgende ochtend weer bezocht zei ze. ‘Ik ben zó blij dat ik hier ben en jij ook …’

Het was troost wat ik destijds ondervonden had in de Genadekapel. Maar misschien was het meer.

Cara Valk


Website Onze Lieve Vrouw ter Nood: olvternood.nl


vlinder

U bent welkom bij “Ruimte voor rouw” op donderdag 10 en donderdag 24 september, van 13.30 tot 15.00 uur. Voor meer informatie of voor een afspraak voor een individueel rouwgesprek: trees.versteegen@ontmoetingskerk.net

Het verdriet gaat er niet van over, maar hier kan het bestaan.

Familieberichten

Overleden:
Theo Arntz, 95 jaar; Didi Thiel, 88 jaar.
Mevr. Hoo-Chan, 99 jaar.


Onze Lieve Vrouw ter Nood

maria
Bij Maria en kind overkwam me iets.
Een ongevraagde en onverwachte vervulling, een grote troost.


Pag. 5

Jaargang 34 - nummer 4- 3 september 2020