Slider
Lezingen: Paasevangelie Matteus

Een zoon vertelt over zijn vader. Eind februari vieren ze met de hele familie zijn 75e verjaardag. Het was bijna zijn laatste avondmaal geworden. Want kort daarna wordt hij ziek en belandt op de IC. Daar vecht hij voor zijn leven. Als de zoon vertelt wat ze hebben doorstaan, pinkt hij een traantje weg.

Hij is niet de enige. Er is zoveel om verdrietig over te zijn. Er vloeien veel tranen deze dagen, wereldwijd. Ze blijven komen. In de stille beslotenheid van huizen. In frontberichten. Bij de zoveelste rouwkaart van een uitvaart in besloten kring. De dauwdruppel op de foto zou zomaar één van die vele tranen kunnen zijn.

Op die stille paasochtend delen de twee vrouwen hun verdriet. Maar verder lijkt de wereld Jezus alweer vergeten.
Ze proberen een traantje weg te pinken. Maar het lukt niet, de tranen blijven komen. Want Jezus, op wie ze al hun hoop en vertrouwen gevestigd hadden, is dood. Ze hebben hem gehaast moeten begraven, het kon nog net voor de sabbatsrust. Een passend afscheid was niet mogelijk.

Zo gauw het kan, gaan de twee vrouwen daarom terug naar het graf. Ze willen zo dicht mogelijk bij hem zijn, hem nog verzorgen en zo de laatste eer te brengen. Maar bij het graf staat een engel:
‘Wees niet bang. Ga de leerlingen vertellen: Jezus is opgestaan, je kunt hem zien in Galilea!’

Tranen van ontzetting: ook dat nog, hij is niet eens meer hier! Zoals al die mensen deze dagen die zelfs de overledene niet meer mogen zien.

Eén traantje van vreugde: het zal toch niet waar zijn? Maar als het wel zo is ... dat zou fantastisch zijn!
Het traantje van de zoon als hij vertelt over het eerste gesprekje met zijn vader, nu die van de IC af is!

Ontzet én opgetogen keren de vrouwen het graf de rug toe, keren om en slaan de weg naar het leven in. Opnieuw gehaast. Nu omdat ze niet kunnen wachten het nieuws te vertellen!
Ze willen zo snel mogelijk terug naar het leven zoals het was. Maar dat gaat niet. Er staat iemand in de weg. Om de weg terug naar het leven te vinden moeten ze er langs. Het pad is smal, 1,5 meter afstand houden onmogelijk.

Het is de situatie zoals voor ons bij de AH hier in Meijhorst. Voor je levensmiddelen moet je er naar binnen maar daarvoor moet je wie naar buiten komt, rakelings passeren.

En dan, als Jezus rakelings nabij is, zien de vrouwen dat Hij het is: Jezus leeft!  Ze willen niet meer verder, ze klampen zich aan hem vast, bewijzen hem eer. Dan zegt Jezus net als de engel:
‘Wees niet bang. Ga mijn leerlingen vertellen dat ze naar Galilea moeten gaan, daar zullen ze mij zien.’

Nu ze ween dat hij leeft, dat zijn dood het laatste woord niet is, beginnen ze stap voor stap aan die lange weg die er nog te gaan is: van Jeruzalem naar Galilea, van de IC naar het gewone goede leven. Onderweg vloeien de tranen, de vreugdetranen blijven stromen!

Eén ervan is vereeuwigd op deze foto: Drop of joy. Daarin zie je wat Pasen is: een vergrootglas voor onze hoop!

 

woestijn

Foto: © Cissy van der Meer - Amaraphotos.com

 

Kijk maar: het groen, kleur van de hoop kleurt diepgroen
in de almaar groener wordende schepping
in balustrades vol spandoeken met rode harten
in een gedicht dat zo eindigt:

En toen kwam de zomer
omdat de lente het niet wist
en hij was er nog steeds
ondanks alles
ondanks het virus
ondanks de angst
ondanks de dood

Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen
de kracht van het leven

Pasen is een eerste stap om weer vertrouwen in het leven te krijgen. De leerlingen bleven na Pasen 50 dagen binnen. Pas met Pinksteren zagen ze het leven weer glinsteren.

Pinksteren, 1 juni: tot die tijd moeten we het doen met één vreugdetraan. Moge die voor ons voldoende zijn! Opdat met Pinksteren, ook wij het leven volop zien glinsteren!

 

Paasevangelie

Na de sabbat, toen de ochtend van de eerste dag van de week gloorde, kwam Maria uit Magdala met de andere Maria naar het graf kijken.
Plotseling begon de aarde hevig te beven, want een engel van de Heer daalde af uit de hemel, liep naar het graf, rolde de steen weg en ging erop zitten.
Hij lichtte als een bliksem en zijn kleding was wit als sneeuw.
De bewakers beefden van angst en vielen als dood neer.
De engel richtte zich tot de vrouwen en zei: ‘Wees niet bang, ik weet dat jullie Jezus, de gekruisigde, zoeken.
Hij is niet hier, hij is immers opgestaan, zoals hij gezegd heeft.
Kijk maar, dat is de plaats waar hij gelegen heeft.
En ga nu snel naar zijn leerlingen en zeg hun: ‘Hij is opgestaan uit de dood, en dit moeten jullie weten: hij gaat jullie voor naar Galilea, daar zul je hem zien.” Dat is wat ik jullie te zeggen had.’

Ontzet en opgetogen verlieten ze haastig het graf om het aan zijn leerlingen te gaan vertellen.
Op dat moment kwam Jezus hun tegemoet en groette hen.
Ze liepen op hem toe, grepen zijn voeten vast en bewezen hem eer.
Daarop zei Jezus: ‘Wees niet bang. Ga mijn broeders vertellen dat ze naar Galilea moeten gaan, daar zullen ze mij zien.’

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )