Slider

Het feest van de Drie-eenheid. Als we het woord noemen, kraken onze hersenen. We heeft dat nu verzonnen? Sommigen zeggen: het is een feest van theologen die in de eerste eeuwen iets ingewikkelds verzonnen over God, het is niet mijn feest en zeker niet mijn beeld van God. Dan is de drie-eenheid een moeilijke gedachte.
Maar zo moeilijk als het klinkt, als woord, drie-eenheid, triniteit, dat ver van ons af lijkt te staan, zo dichtbij en vertrouwd is het als we een kruisteken maken. Of, als we zoals vorige week met Pinksteren Jezus horen zeggen: zoals de vader mij gezonden heeft, zo zend ik u, en vervolgens adem hij zijn Geest over ons uit. Daar komen de drie mooi samen. Vader, Jezus, Geest. Dan kraken onze hersenen niet.

we hebben dit feest van de drie-eenheid een thema meegegeven: hardnekkige liefde. Misschien drukt het thema - hardnekkige liefde - ons geloof in de drie-ene God uit en ook toont het ook God's geloof in ons. Misschien drukt de hardnekkige liefde wel de samenhang tussen de drie-in-een uit.

Als je de schriftteksten van deze week beluistert is de eerste lezing op een bepaalde manier grappig ontwapenend. Wanneer ontvangt de stenen platen voor de tweede keer. daraop staan de vriendschapsafspraken met God opnieuw opgeschreven. de eerste zijn stuk geslagen toen het volkje God ontrouw werd. Nu meldt god uit zichzelf dat hij een trouwe God is. barmhartig, groot in liefde en trouw. Mozes smeekt hem dan: och lieve Heer, ga met ons mee, we zijn wel een halsstarrig volkje, maar vergeef ons, wij zijn uw mensen.

Er komt iets moois samen hier. God trekt met ons mee. Hij is aanwezig. Hij is onze Grond. De trouw. Ondanks de halsstarrigheid van het gelovige mensenvolkje, begint hij gewoon opnieuw. Nadat het volkje hem heeft afgewezen, wendt hij zich niet beledigd af, maar blijft toch aanwezig en begint opnieuw. Hij laat zijn mensen niet vallen. In zijn aanwezigheid toont hij hardnekkige liefde.

Dat klinkt normaal, maar is het niet. Want meestal, als je een vriendschapsband stuk slaat, contracten verscheurt, of als je iemand doelbewust de rug toekeert, wordt een relatie verbroken. Dan zal de tegenpartij afscheid van je nemen. En zeker als je halsstarrig bent in je breuk, wordt het ingewikkeld om barmhartig, liefdevol en trouw te antwoorden. God in het Exodusverhaal oordeelt misschien wel, maar wijst niet af. Je mag opnieuw beginnen. De eerste naam van God: God is bij ons, als trouwe dragende kracht.

trinityDe Jezustekst uit het Johannesevangelie lijkt ook over oordeel te gaan. Jezus zegt dat de Mensenzoon niet gekomen is om te oordelen, maar om te redden. En hij voegt er aan toe dat wie niet gelooft als veroordeeld is.
Misschien vinden we dat een pijnlijke tekst, omdat zo uitdrukkelijk iets wordt gezegd over niet gelovigen en veroordeeld zijn. Het is pijnlijk, omdat ons dat herinnert aan de uitsluiting van niet kerkelijke lieve mensen in onze omgeving. Het gaat volgens mij echter niet over kerkelijke veroordeling, maar over waar Jezus voor staat. Als God de liefdevolle aanwezigheid is, is Jezus de lichamelijk aanwezige liefde onder ons. Hij heeft als mens onder ons geleefd. Hij deed de liefde. Hij is de belichaming van de liefde.. Hij at met zondaars, gaf hongerigen te eten, wreef met speeksel op de ogen van blinden, raakte melaatsen aan, hij boog voor de overspelige vrouw, zocht met zijn ogen de mensen die uitgesloten waren. Hij leed zoals een mens kan lijden. Jezus laat zien hoe Gods koninkrijk onder ons komt: levend als lichamelijke liefdevolle werkelijkheid. Waar anderen uitsluiten, liet hij zien dat je 'toch' kunt liefhebben En - zo zeggen we altijd- wij zullen ter gedachtenis doen zoals hij.

God, Jezus Christus, Geest. God is in aanwezig onder ons en begint steeds opnieuw. Hardnekkig. Hij geeft niet op. Onvermoeibaar leeft Jezus ons een leven voor.
Geest, - de derde uit drie-een - maakt het ons mogelijk te handelen.
De Heilige geest, is kracht en inspiratie, die ons op weg doet gaan. Dat is echter niet alleen lief en mooi, er zit een kleine bite van vermaning in: de vermaning tot vrede, de vermaning tot herstel van relatie, de vermaning: hup ga weer op weg, blijf niet stilstaan. Trek er op uit, heb het lef en de moed opnieuw te beginnen. Dus als we stilstaan, gestold, ontroostbaar, halsstarrig en ontrouw, vermaant De geest ons, breekt Zij ons op, brengt zij ons weer op gang.

Hardnekkige liefde: Vader, Zoon en Heilige Geest. Zo is de drie-ene er voor ons.
Zij tonen ons een weg om te gaan: wees liefdevol aanwezig voor elkaar. Als je je afgewezen voelt, keer je niet af, maar keer je om, naar elkaar toe. Toch.
Leef met je handen en doe wat je gelooft. Leef voor anderen, voor je naasten: eet met de behoeftigen, wees met de zieken, bid met de rouwenden, veroordeel de gevangenen niet maar bezoek hen, ontvlucht het lijden van anderen niet, zoek het op.
En tenslotte, wees elkaar tot vuur. Durf elkaar in liefde te vermanen, roep op tot of werk mee aan vrede, berisp mensen liefdevol als ze discrimineren, spreek je uit tegen uitsluiting, tegen racisme. Help elkaar vredevolle mensen te worden.

De drie-ene God, dat is hardnekkige liefde: die trouw aanwezig is, ondanks wat wij doen. Die ons voorleeft hoe het Koninkrijk kan zijn. Die ons scherp houdt en doet leven.
Laten wij dan - van onze kant - deze God hardnekkig liefhebben. Vader. Zoon en Heilige Geest.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )