v-7.jpg
Lezingen: 2 kronieken 36:14-16,19-23; Johannes 3:14-21

Een krekel op een stekel!
Daar stond ie dan, een gefrituurde krekel op een grote sateprikker. Ik liep over een moderne ‘Foodmarket’, waar ik kennis kon maken met verschillende insecten. Allemaal even smakelijk bereid. Het griezelde me toe ... Hoe leuk het ook klinkt, een krekel op een stekel, ik durfde er niet in te bijten. Maar de boodschap was helder: insecten zijn zeer eiwitrijk en voedzaam en willen we op den duur het voedselprobleem in de wereld oplossen, dan moeten we de bakens verzetten en insecten gaan eten. De opgeprikte krekel staat als het ware symbool voor een andere manier van eten met het oog op de toekomst.

We hoorde zojuist in de lezing dat Mozes een koperen slang op een stok zet als teken van genezing! Door op te kijken naar deze slang zouden de Israelieten niet sterven, maar gered worden.
Wij kennen de slang op een stok ook als symbool bij de apotheek of op de auto van de huisarts. De esculaap verwijst ook dan naar genezing, beter worden. De slang heeft een rijke symbolische betekenis, ontleend aan haar wezen. Naast genezing is zij ook het symbool van vruchtbaarheid, en van nieuw leven. Door het vervellen, krijgt zij een nieuwe huid. Zij kan als het ware de oude huid afstropen en zo zichzelf vernieuwen of verjongen.
Met de slang is wel wat bijzonders aan de hand. Ze is ook symbool van goed en kwaad. Het kwaad heeft te maken met het feit dat de slang over de grond kruipt, en daardoor geplaatst wordt in de onderwereld. Zij kan gemeen zijn, giftig, en bezit dodelijke kracht. Zo is zij dus het symbool, van leven en van dood.

Het is deze dubbelheid die ook de worstelingen van ons mensen in het leven  tekent. Steeds worden we voor de keuze gesteld te kiezen tussen goed en kwaad, tussen licht en donker, tussen leven en dood. En dat al eeuwen lang. We zien uit naar redding, verlangen naar oplossingen voor de grote problemen die er zijn in de wereld, we willen verlost worden van het kwaad en tegelijkertijd zijn we vaak zelf bewust of onbewust de oorzaak ervan.

De eerste lezing uit het boek kronieken is daar een mooie illustratie van. Het volk van God is in ballingschap en zit aan de rivier van Babylon. Zij hebben heimwee naar Sion. Zij denken terug aan wat er gebeurd is! Dat ze het zo ver hebben laten komen! God had hen gewaarschuwd, niet één keer maar vele malen.
De profeten werden bespot en bedreigd. Het hoort immers tot de roeping van de profeet om de mensen een spiegel voor te houden, om de vinger op de zere plek te leggen. Zij zeggen die dingen die je eigenlijk niet wil horen omdat het niet in je straatje past! En dan gaat het mis, met de ballingschap tot gevolg. Eigen schuld dikke bult zouden we kunnen denken. Het volk heeft de ellende over zichzelf afgeroepen.

Maar toch, in de barre situatie van de ballingschap, de slavernij en de uitbuiting, richt het volk zich in haar beklag en in haar gebed tot God. Bij wie kunnen zij anders terecht? Ze hebben heimwee en het inzicht in de eigen daden groeit. Maar dan nog, is er moed voor nodig, groot geloof en vertrouwen, om terug te keren naar God en te smeken om redding. God is barmhartig en geeft mensen steeds weer nieuwe kansen.

Het verhaal gaat verder in het evangelie van Johannes, als Jezus tegen Nikodemus zegt: God heeft zijn zoon naar de wereld gezonden, niet om haar te oordelen, maar om haar te redden! Ook dan is de situatie complex: Het licht is in de wereld gekomen, maar de mensen beminden de duisternis meer dan het licht, zo staat er geschreven. Het blijft een moeizame relatie tussen God en mensen. Toen en nu. Ook voor ons blijft het zoeken, wikken en wegen, tussen goed en kwaad.

We verlangen naar toekomst, maken ons zorgen over het milieu en de schepping. We zetten in op duurzaamheid. We weten dat we niet op de oude voet door kunnen gaan, dan gaat het zeker de verkeerde kant op met de opwarming van de aarde, de uitputting van de bodem en de vervuiling van de zeeen. Als we niks doen gaat het zeker mis, maar of het genoeg is wat we doen, dat zal eens blijken.
Lichtpuntjes zijn er ook! Steeds meer mensen raken bewust van het eigen aandeel. En ja er is altijd iets dat je kunt doen. De kalender voor de veertigdagentijd is een mooie handreiking om te oefenen in duurzaamheid, met het oog op de toekomst.

Ergens las ik de zin: Redding komt als er inzicht is in eigen daden! Dat gold voor het volk in ballingschap. Dat gold voor de Israëlieten in de woestijn. En hoe is dat voor ons?
Kijk omhoog, naar de slang op de stok, kijk naar het kruis, en zie het lijden is niet het einde, kijk en zie naar het licht! Wij mogen onze daden in Gods’ licht zetten en zien of we het goed hebben gedaan of we het goed doen omwille van Gods’ schepping en de mensen die haar bewonen. En of het genoeg is? Dat zal blijken.

 

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )