v-3.jpg
Lezingen: Mattheus 22:34-40
Eerste zondagviering

Wat klinkt het allemaal mooi én wat is het vaak ook mooi:
liefde die opbloeit, liefde die groeit tussen mensen in relaties, vriendschappen, geloofsgemeenschappen. Wat een zegen om je in je leven gedragen te weten door de liefde van God die hoop geeft en vertrouwen.
Het is goed om dankbaar stil te staan bij alle liefde aan ons besteed.

Maar wat kun je ook worstelen met het liefhebben van jezelf, van je naaste en God!
Jezelf liefhebben en je naaste, dat kan behoorlijk botsen. Vaak vroeg de christelijke traditie om jezelf ten behoeve van de naast weg te cijferen. Maar staat dat er?
Zou het niet veel meer zijn dat je steeds moet zoeken naar een gezonde balans?
Bij een student riep het de vraag op

hoe hebben we onszelf lief dan? Hebben we onszelf eigenlijk wel lief?
Voor mezelf sprekend: ik ben lang niet altijd trots op mezelf; ik zie mijn nare kanten beter dan mijn goede kanten. Maar dat betekent niet dat ik mezelf van geen waarde vind: ik blijf voor mezelf zorgen, ik blijf mezelf ontwikkelen en ik hoop een beter mens te worden. Het maakt niet uit hoe vaak ik mijzelf teleurstel, ik zal niet ophouden van mezelf te houden, voor mezelf het beste te wensen. Er is niemand die zoveel kansen krijgt van mij als ikzelf. Het moet tenslotte goed met mij aflopen.

Zó vraagt Jezus van ons om van elkaar te houden: niet gebaseerd op successen, mooie karaktereigenschappen, maar vanuit een besef dat de ander van waarde is. Waarom?
Omdat die ander door God liefdevol gemaakt is, vol potentie en mogelijkheden.
Zoals ik mijzelf nooit laat vallen, zo moet ik anderen nooit laten vallen.

En een man wiens vrouw met Alzheimer is opgenomen in een hartelijk huis voor beschermd wonen, worstelt met de vraag ‘Mag ik eigenlijk wel genieten?’ Hij schrijft:

Jij verblijft daar en ik leef in wat voorheen onze gezamenlijke woning was. Jij mag ginds niet weg, ik kan nu weer gaan en staan waar ik maar wil. Bijna iedere dag bezoek ik je. Zielsblij ben je wanneer je me weerziet. En diep bedroefd wanneer ik moet vertrekken. …
Nu ik niet de pijn maar wel de zorg deel met vele anderen, kan ik godzijdank weer een eigen leven leiden. Maar mag en kan ik wel genieten terwijl jij, – toch een soort deel van mij – lijdt? Want als een deel van mijn lichaam flink pijn doet, straalt dat uit tot mijn hele wezen. We waren toch partners in lief en leed?
De eeuwenoude leefregel luidt: ‘heb je naaste lief als je zelf’. Dat betekent dat ik mezelf niet hoef weg te cijferen. En dat ik daarom ook het lijden van anderen even tussen haakjes mag zetten. Eventjes een scherm plaatsen voor andermans ellende. Niemand kan de last van de hele wereld dragen. Want help ik jou door zelf onafgebroken treurig te blijven?
Het verstandige antwoord is dus: dat op zijn tijd genieten mág. Maar emotioneel raakt dat toch een gevoelig punt. Zo worstelde ik met de vraag: kan ik zo maar een aantal dagen zonder jou vakantie gaan vieren?
Ik nam de proef op de som. Ik ging drie nachten naar de kust. Natuurlijk had ik het zo geregeld dat iemand anders je gezelschap kwam houden. Zelf deed ik leuke dingen en was ik blij maar met rouwrandjes. Toen de vrije dagen voorbij waren gevlogen, moest ik me herpakken en terugschakelen naar de rauwe realiteit. Om 16 uur was ik weer thuis, een half uur later konden we elkaar weer omarmen. Je was zielsblij, net zoals altijd. En er kwam géén enkel commentaar over je lippen. Je zei helemaal niet dat je me een paar dagen gemist had!

Het zal altijd wel een zoeken blijven om de balans te vinden ... Laten we even stil zijn om te denken aan hoe die balans in ons leven eruit ziet op dit moment.

-   Stilte   -

Het zal altijd wel een zoeken blijven om de balans te vinden ... Maar gelukkig begint het leven in verbondenheid met God. Die is begin en einde van leven en liefde, op hem mag je terugvallen als het niet lukt om jezelf lief te hebben, of je naaste.
Dan is God liefhebben vragen: God be in my heart and in my thinking ...

En als het leven en de liefde je toelachen, zo groot dat je het niet vatten kan, dan is God er om je dankbaarheid naar toe te zingen: Eeuwige hier nu, die ons adem geeft, gezegend zijt Gij!

 

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )