v-5.jpg
Lezingen: Jesaja 6:1-2a,3-8; Lucas 5:1-11

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. Een slogan die we allemaal wel kennen. Maar de jeugd maakt zich ernstige zorgen om de toekomst. Zij vraagt zich zelfs af of zij nog wel toekomst heeft. De urgentie is voelbaar!
Massaal gingen afgelopen week ruim 15000 scholieren de straat op. Klimaat-spijbelen wordt het genoemd. Een grote bonte stoet van jonge idealisten die zich oprecht zorgen maakt over de klimaatdoelen, de opwarming van de aarde.
Iedereen weet zo onder hand wel (althans dat mag je hopen) dat we op te grote ecologische voet leven, maar structurele veranderingen stuiten op weerstand.

Het is te gemakkelijk om het protest van de scholieren af te doen met badinerende opmerkingen dat ze gewoon een dagje vrij wilden hebben, dat ze niet weten waarom ze de straat op gaan en zich te weinig bewust zijn van wat de politiek wel doet, of dat ze niet eens weten wat er in het klimaat akkoord staat.
Het gevoel van urgentie bij de jongeren doet een zwaar appel op ons allemaal. En wie tegen jongeren zegt dat ze onmogelijk meer van de politiek kunnen vragen, snapt niets van hoop en toekomst!

Ik dacht misschien had de premier beter in een bootje kunnen stappen om vanaf de hofvijver de voorbijtrekkende stoet scholieren aan te moedigen, dan vanachter het veiligheidsglas een snelle blik te werpen. Maar de protesten zullen niet stoppen, er groeit een brede beweging van jongeren die weten dat de tijd dringt!

We kennen door de eeuwen heen vele profeten die mensen oproepen om anders te gaan leven. Hun boodschap roept altijd weerstand op. Veranderingen van levensstijl zijn lastig. Een profeet profeteert niet omwille van zichzelf, maar heeft een groter visioen. En altijd is de toekomst van de mens op aarde in het geding. De oproep tot ommekeer is een oproep om je opnieuw te verbinden met de aarde, met de medemens en met de goddelijke oorsprong van al wat leeft. Leven vanuit een diepe verbondenheid maakt de mens bescheiden. Het maakt je meer bewust van wat je doet en wat de gevolgen van je handelen zijn voor de mensen en de wereld om je heen.

In het evangelieverhaal is het de profeet Jezus die voorbij komt, die mensen uitnodigt met hem mee te gaan om invulling te geven aan de goddelijke opdracht. Ze moeten dan wel met hem de diepte in durven gaan. Daar aan de oever van het meer van Gennesaret zitten de zonen van de vissers. Jonge mannen, verstrikt in hun netten, teleurgesteld over een kleine vangst. Hoe moet het verder, is hier nog van te leven? Tegelijk is er een grote menigte op de been die Jezus is gevolgd. Zij willen horen wat hij te zeggen heeft.

Als Jezus aan het meer voorbij komt gebeuren er 3 belangrijke dingen. Ten eerste stapt hij in de wankele vissersboot en steekt een eindje van wal. Hij maakt zich los van de veilige oever, en nodigt zo ook de vissers uit de oude zekerheden los te laten. Zich los te maken. Vervolgens zegt hij: Vaar naar het diepe! Blijf niet bij het oppervlakkige, bij het lage water. Ga met mij naar het diepe, verdiep je als het ware in jezelf, in de ander en in de wereld. Wat is er gaande? In welke netten van vanzelfsprekendheden zitten mensen verstrikt. In welk systeem zitten we gevangen? Verdiep je in de grote vragen.

En dus: Maak de netten los en gooi ze opnieuw uit! Gooi ze over een andere boeg en kijk wat er gebeurt. Toch laten de vissers zich dat niet zo maar zeggen. Ze zijn niet gek! De hele nacht hebben ze gevist en nauwelijks iets gevangen. Zou deze toevallige jonge voorbijganger het beter weten dan hun vaders die hen leerde vissen? De opdracht van Jezus roept weerstand op. Maar toch ... het lijkt of ze de noodzaak voelen voor verandering.

De gevolgen laten niet lang op zich wachten, de netten raken overvol. De vissers helpen elkaar om de boten niet te laten zinken. Het hele gebeuren maakt hen aardig van streek. Dit hadden ze niet zien aankomen. Je kunt van te voren niet voorzien wat er met je gebeurt als je de diepte in gaat, en wat je daar allemaal opvist. Maar Jezus zegt: wees niet bevreesd! Vanaf nu zul je mensen opvissen. Deze ervaring, dit inzicht verandert hun leven. Zij laten het oude leven achter zich om vissers van mensen te worden. Een nieuw en ander leven gericht op toekomst voor iedereen!

Dit verhaal is een wonder en roepingsverhaal ineen. Als de leerlingen hun roeping opdiepen gebeurt het wonder van de visvangst. Het beeld van redding voor ieder en alles wat verloren dreigt te gaan.

Durven wij het aan? Loskomen van de vaste wal van zekerheden en naar de diepte gaan. Wie weet wat we opvissen aan idealen en visioenen? Wees niet bevreesd! Want ook wij mogen erop vertrouwen dat we opgevangen worden!

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )