v-6.jpg

goedegrondAls je een spade diep in de grond steekt, of je ziet een omgevallen boom in het bos, dan kun je verschillende aardlagen onderscheiden. Geologen of archeologen hebben bij elk van die aardlagen een verhaal. Ze kunnen vertellen wat er gebeurde in die tijd van een bepaalde aardlaag: was er veel wind, was het droog, werd de grond bebouwd, dreven er natuurrampen overheen?
In de passage uit het Matteusevangelie, die we vandaag hebben gelezen, vertelt Jezus ons een parabel waarin hij een gelijkenis trekt tussen verschillende soorten grond en de vruchtbaarheid, of werkzaamheid, van het geloof. (Het is onderdeel van een reeks parabels waarin Hij vergelijkingen trekt met landbebouwing. Vandaag gaat het over de grond.) In welke grond gaat Gods aanwezigheid gezaaid worden in ons leven.
De parabel spreekt duidelijke taal: als je op de weg zaait nemen de vogels het zaad mee. Zaai je op rotsachtige plekken, dan schiet het geen wortel. Zaai je onder de distels, dan verstikt het zaad. En landt het op vruchtbare grond, dan draagt het vrucht. Of het zaad dus vrucht draagt, hangt niet af van de kwaliteit van het zaad, maar van de bodem die het zaad kan ontvangen, aldus deze parabel. Maar wat kan deze gelijkenis ons nu vertellen over ons leven en ons geloof.
Ik zou de vergelijkingen willen verstaan, alsof ze alle vier over ons gaan. Ik wil liever niet een scheiding maken tussen de gelovigen (hier binnen) die de vruchtbare aarde zouden zijn en de niet gelovigen (daar buiten) die dorre aarde zouden zijn. De soorten aarde kunnen zomaar over verschillende momenten in ons aller leven gaan. Ons geloof groeit, staat, valt, wankelt, neemt toe, door wat we in ons leven meemaken.

Jezus legt de gelijkenis uit. Het zaad op de weg wordt geroofd door de boze.
Wat er aan goedheid in ons wordt gelegd, welke zegeningen God ons geeft in ons leven, het kan zomaar verdwijnen als we achter maatschappelijke verleidingen aangaan. Hoe ongelukkig kunnen mensen die verslaafd zijn zich voelen. Hoeveel schaamte en verdriet ervaren ze als het goede uit hun leven verdwijnt. Met hoeveel pijn vertellen slachtoffers van loverboys over de verleidingen die ze volgden en de uitbuiting die ze hebben ervaren. Waar de behoefte aan luxe en geld het wint van goedheid en naastenliefde? Die vogels roven het zaad.

Op rotsachtige plekken, zegt Jezus, landt het zaad bij degene die in oppervlakkige blijdschap leeft. U kent dat wel. In tijden als het goed gaat, is het fijn om te bidden, is het zelfs gemakkelijker. Ik zing het Hosanna mee, breng lof aan de Heer. Maar als ernstige ziektes ons besluipen, als de dood niet aan onze deur voorbijgaat en ongeluk ons treft, kan het moeilijker zijn om dat geloof te blijven ontvangen. Dan is er ineens de vraag: Waarom nou God? Of: is er dan geen God die dit voorkomt? Het vraagt tijd en aandacht om dan het leven te doorleven en God daarin toe te laten.
Of misschien lijkt er zelfs periode te zijn dat er geen God is die je hoort. Moeder Teresa van Calcutta beschrijft in haar brieven hoe ze zeven jaar lang twijfelend leefde in de droogte van het geloof, wachtend op een antwoord van God. Zo vraagt ze in haar eigen taal in een brief: "Bid alstublieft speciaal voor mij dat ik het werk van God niet zal bederven en dat Onze Heer zich zal laten zien - want er is in mij zo'n verschrikkelijke duisternis, alsof alles dood is. het is al min of meer zo vanaf de tijd dat ik zijn werk begon. Vraag onze Heer om mij moed te geven". Het zouden soms onze woorden kunnen zijn. Als het geloof steviger moet landen in ons. Moeilijke gebeurtenissen vragen tijd, doorleving, de genade van het doorzettingsvermogen.

Hoe bekommerd we kunnen zijn over maatschappelijke situaties en over wat wij doen, hoe druk we kunnen zijn met onze huizen, vakanties, coronaregels, lockdowns, dat kunnen de distels zijn waar Jezus over spreekt. Ze kunnen onze aandacht verstikken, ze kunnen ons doen vergeten dat het leven van God komt, aan ons gegeven is, maar niet gemaakt kan worden door onze handen. Alles komt van god, uiteindelijk, zo leert Jezus ons geloven.

Dan is er tenslotte de vruchtbare aarde. Deze ontvangt het zaad en draagt vrucht in veelvoud, zo zegt Jezus. De vruchtbare aarde waar Jezus over spreekt is niet vanzelf vruchtbaar. Daar gaan jaren van beplanting, bemesting, bewerking, regen, wind overheen. Ze ontstaat doordat de lagen van het leven zich stapelen. Misschien is die vruchtbare aarde wel het resultaat van al die voorgaande processen: we leerden omgaan met de de verleidingen, we gingen geduldig om met wat er tegenzit in het leven, we brengen dat in gesprek met God. We laten ons niet alleen laten vangen door de alledaagse beslommeringen, maar leren wachten op en vertrouwen in God.

Het geloof is iets dat we gaandeweg leren, elke dag opnieuw, we zijn zelf de lagen aarde op weg naar de vruchtbare grond. Daar kan het Koninkrijk van God ontstaan. Dan keert Gods aanwezigheid niet vruchteloos terug, zegt Jesaja, maar kan de wil van God geschieden. Als de aarde open staat, kan God's aanwezigheid onder ons kan gedijen, dan kan ons leven zijn werk kan laten zien.

Amen.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )