v-1.jpg

Zomerprogramma

basisfoto zomerprogramma 2021 200De weg van groei en bloei

Aswoensdag

Als je alleen bent, voer je vaak een innerlijk gesprek.Dat is niet alleen zo als je alleen woont, maar dat kan ook zo zijn als je met anderen woont.

Dat innerlijk gesprek, ook wel een innerlijke monoloog genoemd, is vaak afweging. Over wat je vindt, of wat je zult gaan doen. Zal ik mijn dochter bellen of nog even wachten? Zal ik die jurk kopen? Staat die bril eigenlijk wel? Moeten we niet eens na gaan denken over later? Vind ik die opleiding eigenlijk leuk? Wat zal ik straks gaan stemmen? een innerlijk monoloog bevat vragen, soms antwoorden en altijd afwegingen.

De vastentijd is de tijd van innerlijke monologen. Het is een innerlijk gesprek, met jezelf en met God.

De schrijver van psalm 73 die we vandaag hebben gelezen, voert ook een innerlijk gesprek. Je hoort hem of haar denken.

Hij ziet zichzelf onder ogen. Ik was bijna uitgegleden. (Hij bedoelt natuurlijk niet de sneeuw). Het was bijna verkeerd met mij gegaan, bedenkt hij. Omdat ik de mensen volgde die dwaas waren. Dat kan je soms overkomen: als iemand je gouden bergen belooft en jij hen jouw geld belooft. Als iemand je zegt dat je hier pas echt gelukkig van wordt, en dat je bedrogen uitkomt. Als je soms meegaat in kwaadsprekerij (gewoon geroddel). Als je je verdriet verdrinkt. Als je ophoudt met zelf nadenken en meegaat in haatzaaierij en bangmakerij van anderen.

En ik dacht, zegt de psalmist, als ik daarin meega, zal het dan niet beter met me gaan? Word ik dan niet net zo rijk, of zonder zorgen? Wordt mijn leven dan niet rustiger en vredevoller?

Tot ik bij U kwam, in uw heiligdom, gaat het verder. De psalmist ervaart innerlijke onrust. wat zal ik doen? meegaan in de maalstroom van het leven, of af en toe stilstaan bij God en het goede dat mij is voorgeleefd. Hij ziet de mensen uitglijden die te gemakkelijk leven of onzorgvuldig met anderen omgaan

Hij kijkt nog een keer terug: ik was verzuurd. en gekwetst. Als een dom dier was ik bij U.
Je verzuurt en raakt gekwetst als je ergens niet over communiceert. Als je denkt: het is zo, en ik kan er niks aan doen, die ander.... Verzuren doe je jezelf aan, je hart sluit zich, jij sluit je af voor de wereld.

Maar nu ben ik bij u, mijn hand in uw hand. Weten dat we bij God kunnen zijn, wachten, wat ons bedrukt neerleggen, verzacht ons, haalt de verzuring weg, verander de gekwetstheid.

Is dat dan vasten? We zien toch al genoeg af deze tijd: er mag al zoveel niet. Sommige vragen gaan door. Je kunt ook in deze coronatijd zoeken naar het goede, naar het einde van de verzuring, naar waar je dreigt uit te glijden.

Bekeert u, roept de profeet Joel. Niet je kleren moet je scheuren, maar je hart. Hij verwijst natuurlijk naar een praktijk waarin mensen in rouw en boosheid hun kleren scheuren. Maar leven voor God betekent dat je je hart moet scheuren. Mooi. Onderzoek het, keer het om, vraag je af of het goed is zo voor jou en voor de ogen van God.

Zullen we het praktisch maken? We hebben bedacht dat we in plaats van iets na te laten, iets wel zouden kunnen doen in de vastentijd. wat je wel zou kunnen doen. Een praatje maken.
In plaats van binnen te blijven, ga je op zoek naar een praatje dat wel kan: via de telefoon, een berichtje via een kaartje. Een belangstellend praatje op straat of een 'hoe gaat het whatsappje".
Stap: een straatpraatje, een telefoonpraatje, appje, of postpraatje

Ik daag ons uit. Bedenk een keer per dag (of 1 keer per week of... ): wie zal ik nu eens bellen, schrijven, whatsappen die ik al lang niet zag of sprak. En als er dan een innerlijke stem is die zegt: hè, nee, die ... zeurt altijd zo, dat is zo ingewikkeld,... die luistert slecht.. die... Keer u dan om. bedenk of u verzuurd bent, buig uw hoofd, beluister in uw hart of er boze stemmen zijn.. en leg uw hart in Gods hand. En maak een praatje...

Natuurlijk kunnen we hier allemaal verstandige bedenkingen bij hebben. Want een innerlijke monoloog is iets anders dan de hele dag piekeren. En sommige verstoorde relaties laten zich niet oplossen door een praatje. En soms moet je je gedachten stil zetten en is er helemaal geen ruimte voor een ander, omdat het hoofd al te vol zit met wat er allemaal gebeurt.

Waarom we dit zouden kunnen doen, is omdat we de weg van Jezus willen gaan. Niet de weg van een beetje lijden, van het offer, maar om met zijn leven te leren begrijpen dat we ons steeds naar elkaar moeten wenden en onszelf moeten corrigeren: mensen niet veroordelen, elkaar willen ontmoeten, vergeven, zien hoe er geheeld kan worden, geloven in iemands oprechte bedoelingen. Het is door ons eigen innerlijk gesprek, dat we onszelf daartoe kunnen oproepen. We worden daarbij geholpen door God die bij ons is.

want zo zegt de psalmist
ik ben altijd bij U
Gij houdt mij vast, uw hand in mijn hand.
Gij leidt mij volgens uw plan.

Dat is wat ik wil,
bij God te zijn.

amen.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )