v-3.jpg

In een nagenoeg lege kerkruimte zijn wij hier om te vieren. Een lege ruimte, maar met elkaar verbonden via de televisie. De kerkruimte is leeggeveegd door een virus dat ons al zo lang in de greep houdt. Wat zouden we graag weer met velen hier samenzijn, maar het is nog even niet zo.

Dat is wel heel anders dan in Jeruzalem waar Jezus de tempel leegveegt van handelaren en geldwisselaars. ‘Weg ermee, maak van dit huis van mijn Vader geen markthal.’ Zo kennen we Jezus niet. Hij is verontwaardigd en boos. Waarom? Hij kent toch de gewoontes in en om de tempel? Al zo lang werden er offerdieren verhandeld voor het offer aan Jahweh. Jezus is verontwaardigd omdat Hij ziet dat de tempel verworden is tot een offerplaats. Hier is hij niet de wonderdoener, maar de ijveraar.

Hij ijvert ervoor om de tempel weer de betekenis geven waarvoor hij bedoeld is: om te bidden. Hij noemt de tempel het huis van mijn Vader.
De tempel is geen plaats waar je God goedgunstig moet stemmen met offerdieren. De tempel in een plaats van gebed, van zang, van viering.

De leerlingen zien het gebeuren en zij herinneren zich een woord uit de psalm 69: ‘De ijver voor uw huis zal mij verteren’.

Dat is mooi om even bij stil te staan: de ijver, of de hartstocht voor uw huis.

Als we aan deze kerk, deze geloofsgemeenschap denken, zijn er veel mensen die zich met hart en ziel inzetten voor de gemeenschap.
Van zorg voor gebouw en tuin, voor de gang van zaken hier binnen, voor allen die hun bijdrage leveren aan liturgie en viering. Van pastoraat tot diaconie dit is een levend huis waar mensen zich met hart en ziel voor inzetten. Het geeft zin aan hun leven.

De ijver voor uw huis zal mij verteren. Verteren, dat is een lastiger begrip. Verteren is er helemaal in opgaan. Ik moet dan denken aan de plantenresten op de composthoop verteren tot voedzame compost. Voedsel voor de tuin. Denk aan onze spijsvertering. Voedsel dat verteert om er leven , groei en kracht aan over te houden. Er zijn mensen van wie de inzet voor een goede zaak, binnen en buiten de kerk, zo groot is, dat ze er helemaal in opgaan. Zij vallen ermee samen.

Jezus zelf is begaan met mensen. Hij belichaamt de woorden van leven, de wet van Mozes met heel zijn wezen. Die tien richtingwijzers voor het leven, die we hoorden in de eerste lezing, vatte hij samen in dat ene gebod: Heb de Heer uw God lief met heel uw hart, heel uw ziel en verstand en uw naaste als jezelf.

Alles wat hij gedaan heeft, deed Hij vanuit de liefde van zijn Vader. Hij werd verteerd door die liefde. Zozeer dat hij erom is vermoord, aan het kruis geslagen uit liefde tot het uiterste.

Jezus wordt ook leraar als hij met de schriftgeleerden in gesprek gaat. Breek deze tempel maar af en ik zal hem in drie dagen weer opbouwen. Spraakverwarring en verontwaardiging alom. Dit misverstand wordt niet opgelost. Maar de leerlingen herinneren zich dit voorval na Jezus’ dood en verrijzenis. Zij ervaren en zien dat Jezus leeft. Jezus zelf is de tempel geworden. het huis van de Vader en Jezus zijn één. Het hart van het christendom is niet het kerkgebouw, hoezeer wij ook gehecht zijn aan dit gebouw van hout en steen. Deze plek van samenkomen, van vieren, van delen. Het hart van het christendom is de levende gemeenschap van mensen,
die zich in het verijzenisgeloof met elkaar verbonden weet. De gemeenschap die samenkomt in de kerk, mar ook die samen eenboek lezen, een cursus volgen, ook daar is God in hun midden. Al die mensen die hoop en moed putten uit het leven van Jezus en zich door hem laten leiden. Wij zijn als stenen in de levende tempel met God in ons midden.

Bidden wij dat wij iedere mens mogen zien als waardevolle steen in het huis van de Vader.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )