v-3.jpg
Lezingen: Deuteronomium 6:4-9 Mattheus 22:34-40

“Even opschrijven, dan vergeet ik het niet”. Meestal gaat het dan om iets simpels, een afspraak, iets dat je mee moet nemen. Maar wat doe je als het over iets heel belangrijks gaat: iets of iemand waar je met hart en ziel mee verbonden bent? Zet je een foto op het beginscherm van je telefoon? Draag je een kettinkje of een ring met een kruisje of een hartje? Of heb je niets tastbaars nodig om wat je lief is vast te houden?

Voor Mozes is het verbond van God met zijn volk heel belangrijk. Mozes wil dat zijn volk daarom leeft volgens 10 geboden, die God hen gaf. Hij raadt ze daarom aan om de 10 leefregels zichtbaar en tastbaar met zich mee te dragen. In een armband, als een gebedsriem om hun hoofd, in een kokertje bevestigd aan de voordeur. Nu zou hij zeggen: draag een polsbandje, zet een tattoo, of zet ze op het openingsscherm van je telefoon. Of als je dat weer té vindt: zet iets op je bureau of doe een steentje in je jaszak ... Verzin iets waardoor je de 10 geboden niet vergeet!

Jezus heeft het niet over individuele tastbare geheugensteuntjes. Zelf heeft hij dat niet nodig. Hij leeft met hart en ziel die belangrijkste leefregel: heb God lief en de naaste als jezelf.
Hij draagt dat uit in verhalen over Gods liefde en in daden van naastenliefde. Hij zorgt voor onvergetelijke herinneringen die mensen tot in hun ziel raken en met zich mee blijven dragen in hun hart. Op de laatste avond van zijn leven vraagt Jezus om hem te blijven gedenken door brood en wijn met elkaar te delen. Dat is een handeling, iets om samen te doen.
Pas later zijn Jezus’ leerlingen ook andere tastbare tekens gaan zoeken die je met je mee kan dragen: het teken van een vis of een kruisje.
Jezus wijst ons op de kracht van samen, de kracht van doen en de kracht van wat ook wel tweede taal genoemd wordt: poëzie, verhalen, muziek. Daarmee kun je in het vaak zo weerbarstige leven van alledag vasthouden wat écht belangrijk is.

Een mooi voorbeeld hiervan vind ik het boekje Een Jihad van liefde. De schrijver is Mohamed El Bachiri, Marokkaanse Belg, moslim en man van Loubna Lafquiri die omkwam bij de aanslagen in Brussel. Noodgedwongen door het verlies van zijn grote liefde moest hij gaan nadenken over wat het belangrijkste is in het leven. Zijn conclusie: het moet gaan om Liefde. In de rouw om zijn vrouw schrijft hij dit gedicht:

Liefde, dat is wat me drijft, me laat leven en overleven.
Liefde de basis, de sokkel waarop ieder geloof moet rusten.
Liefde, de bron waar iedere mens uit moet kunnen putten.
Liefde, het begin van elke bloei.
Liefde, het schuiloord voor wie in zijn tranen verstikt.
Liefde, de omhelzing voor een onbekende ziel.
Liefde kan niet leiden tot haat, want vreugde leidt nooit tot pijn.
Liefde kent alleen genade en vergeving.
Liefde oordeelt niet, liefde is onschuldig.
Liefde kun je uitdrukken en voelen.
Liefde is niets dan delen en aanvaarden.
Liefde kan intiem zijn en toch overal.
Als jij Liefde bent, heb ik dezelfde godsdienst.
Het hart van ieder mens is groot genoeg om heel de mensheid te omvatten.
We hoeven het alleen open te stellen, zonder vrees.
Uit Een Jihad van liefde( blz 90)

Mohamed roept op om niet te zwichten voor een taal of ideologie die oproept tot haat en vernietiging, maar om verder te gaan vanuit het hart en de rede:

Laten we de liefde aanboren, die onuitputtelijke grondstof,
die niet komt uit de bodem maar uit het hart.
Uit Een Jihad van liefde( blz 57).

Met zijn Jihad van liefde maakt Mohammed veel indruk. Hij verwoord het mooi, het is doorleefd maar vooral is voelbaar dat hij, ondanks zijn gebroken hart, met hart en ziel gaat voor samen leven in liefde. Hij voedt de hoop dat, zelfs in zware omstandigheden, mensen in staat zijn om te leven vanuit die belangrijkste leefregel: heb God lief en de naaste als jezelf.

Gelukkig is Mohammed niet de enige die dit vertrouwen geeft. Ook dichterbij huis, hier in deze Ontmoetingskerk zijn er zulke mensen, zelfs hele koren.
Ieder kerkkoor heeft hiervoor alles in zich. Daar trekken mensen met verschillende klanken samen op en zingen over wie God is en over de naaste die is als jij. Samen brengen ze zo hun geloof, wat hen bezielt tot uiting. Ter gelegenheid van het jubileum van het Mediorenkoor zei een koorlid hierover: “Zingen is het uiten van mijn geloof; van vreugde tot verdriet, met steeds daar doorheen mijn godsvertrouwen en mijn verbondenheid met andere mensen.” Met hun muziek maakt het Mediorenkoor veel indruk. Ze zingen heel mooi, de begeleiding is altijd sprankelend, het is doorleefd door levenservaring en onderling zoeken naar overeenstemming. Maar bovenal is voelbaar dat ze met hart en ziel zingen.

Het Mediorenkoor helpt om in het weerbarstige leven van alledag vast te houden wat echt belangrijk is. Liefde, zingen ze, heeft geen longen maar ze ademhaalt en zingt. Liefde heeft niet één paar handen geen paar voeten, maar ze treedt je tot je wijn bent maar ze kneedt je voor elkaar tot daaglijks brood. Wanneer alles diep van binnen pijn doet, ga dan als een zalm tegen de stroom in, wanhoop niet, het water zal stenen breken ... Zij bezingen in vele toonaarden de naam van God “Ik zal er zijn”. En zij vertellen wie je naaste is – de arme, de weduwe, de wees ...en dat een nieuwe wereld komen zal waar brood en liefde is genoeg voor allen.

Het is mooi en waardevol als er hoopvolle liederen blijven klinken van een koor dat met hart en ziel zingt. Want zing je met hart en ziel een liefdeslied, dan vergeet je het zeker niet!

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )