lichtjes.jpg
Lezingen: Ezechiel 47:1-2,5,12
Opening kerkelijk werkjaar

In alle toonaarden hebben jullie zojuist al bezongen, wat het met een mens, een samenleving, een geloofsgemeenschap doet als je leeft vanuit God, bron van alle leven en levenskracht. De richting is duidelijk: begin bij de bron.
Nu klinkt het zo eenvoudig: begin bij de bron. Maar heb je het weleens geprobeerd, de plek te vinden waar een rivier ontspringt? Je moet dan vaak bergop klimmen. En het water tegen de stroom op volgen, is ook geen garantie dat je de bron vindt. Je zoekt een krachtige straal of een klaterende fontein. Maar vaak is die een onduidelijk zompig stukje gras of een pruttelend watertje.
Heb je ooit de tijd genomen of noodgedwongen moeten nemen om je eigen innerlijke bron op te zoeken? Dan weet je dat daar veel tijd en moeite mee gemoeid is. Onze meditatiegroep gaat er in ieder geval bij voorbaat al een heel jaar vooruit trekken om hun innerlijke bron te ontdekken….

Ook in het visioen van Ezechiël is de bron niet zo zichtbaar. Zie je het, mensenkind? Nou eigenlijk niet. Ze zien het huis om de bron, de tempel. Die tempel staat als een huis. De bron zelf blijft verborgen. Maar ze zien wel wat die bron teweegbrengt: een brede rivier. Zie je dat, mensenkind?’
Aan de oevers van de rivier zullen allerlei vruchtbomen opkomen, waarvan de bladeren niet zullen verwelken en elke maand zullen ze vrucht dragen. Het water stroomt immers uit het heiligdom.

Ook onze kerkmuren verbergen (of herbergen) de bron. Zouden anderen zien wat er hier stroomt? Zijn wij ook zo’n huis van God waar leven uit stroomt, de wereld in en vrucht draagt? Of passen we in de trend die een tijdschrift noemt ‘verwaterend geloof’?

Als je hier kind aan huis bent, is het moeilijk om daar een antwoord op te geven. Dan is het fijn als er mensen zijn die met nieuwe ogen rondkijken.
Deze week keken hier zo onze nieuwe beheerder-koster en politici op werkbezoek in Dukenburg rond. Met hen meekijkend ontdekte ik opnieuw hoeveel verschillende groepen mensen ‘als stormen levend water’ onze kerk in en uit lopen.

Tegelijkertijd moeten we ook erkennen dat we, als het om geldstromen of toestromende vrijwilligers gaat, een omgekeerde rivier dreigen te worden. Normaliter wordt vanuit de bron gezien de rivier steeds breder, bij ons eerder smaller. Dat kan de start van zo’n nieuw werkjaar zorgelijk maken. Maar je kunt er ook naar kijken zoals in de 3e lezing:

Ook door het landschap dat wij vormen die hier zijn samengekomen
zijn mensen als ‘stromen levend water’ voorbijgegaan.
Hun namen houden wij hoog in ons midden
van hun verkwikkend woord leven wij, ook na vandaag.
En zoals zij kunnen ook wij ‘stromen levend water worden’

Hoe? Er is veel wat ons tegenhoudt in een hectische drukke wereld waar ieder aan hooggespannen verwachtingen moet voldoen. Dan schiet naar de kerk komen voor een viering, een repetitie, een bezinningsgroep er snel bij in. Het vraagt wat van je uithoudings-en doorzettingsvermogen, net als bij die klim berg- en stroomopwaarts naar de bron.
Maar als we die ruimte maken om regelmatig terug te gaan naar de bron, dan moet het lukken.
Het water stroomt immers uit het heiligdom: Hoeveel hittegolven we ook krijgen, onze bron droogt nooit op.
Bovendien zijn we net als in het visioen van Ezechiël niet alleen, we kunnen elkaar erbij helpen en op dingen wijzen: Zie je dat, mensenkind?! Zie je hoe andere mensenkinderen langs vruchtbare wegen gaan naar andere levens? En onze bron zélf zal ons helpen, ze schenkt ons levend water, zoals Jezus zegt:

Wie dit water drinkt, zal nooit meer dorst krijgen.
Het water dat ik geef, zal in jou een bron worden.

Ik hoop dat we elkaar vaak treffen rond onze geloofsbronnen én dat we zelf ook net als de waterbron in de ontmoetingstuin kunnen zijn. Als je die aanzet is er eerst wat aarzelend gepruttel maar dan gaat het spetterend stromen!

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )