v-4.jpg

Op een mooie dinsdagmorgen wordt er aan de pastorie gebeld. Het echtpaar op de stoep vraagt of ze een kijkje in de kerk mogen nemen. Want vandaag precies 20 jaar geleden zijn ze hier getrouwd. Eenmaal binnen komen de herinneringen snel naar boven. In gedachten lopen ze opnieuw door de erehaag die de kinderen van school vormden. Op de eerste rij zien ze hun ouders zitten samen met de getuigen. Ze ruiken weer de geur van de bloemversiering en herinneren zich hoe emotioneel ze waren bij de trouwbelofte. En kijk eens, ook vandaag weerkaatst de zon de kleuren van het glas in lood op de muren. Is dat niet bijzonder?
Het echtpaar bezoekt vandaag plekken waar ‘top’ ervaringen liggen van de afgelopen 20 jaar. Om de herinnering levend te houden en te voelen wat dat nu met hen doet. Uit ervaring weten ze hoe lang je op zulke opgeslagen kracht kunt teren. Want ‘top’ ervaringen kunnen een mens energie geven, ja zelfs transformeren. Door de verbinding die ze maken met datgene wat ons overstijgt. Zo loopt dit echtpaar heel anders weg dan ze gekomen zijn. Herkent u dat? Herinnert u zich nog zo’n ‘top’ ervaring uit het verleden?

Ook de leerlingen van Jezus beleven vandaag zo’n ‘top’ ervaring. Samen beklimmen ze een hoge berg. Hun inspanning wordt dubbel en dwars beloond want eenmaal boven krijgen ze een verrassend nieuw zicht op Jezus. De man met wie ze al een tijdje optrekken wordt plotseling omgeven door een krachtig licht.
Voor hun ogen verandert Hij van gedaante. Heeft God hier de hand in? Dat kan bijna niet anders want als uit het niets verschijnen ineens Mozes en Elia naast Hem. Wat gebeurt er allemaal, vragen ze zich af. Het raakt hen diep, ze voelen zich opgetild. Dit lijkt wel het licht van het begin, zo bijzonder voelt het, hier willen ze blijven. ‘Laat ons hier drie tenten bouwen.’ Het is letterlijk en figuurlijk een ‘top’ ervaring.
Is dat misschien waar Jezus op hoopt? Dat deze ervaring ook een verandering bij zijn meest intieme vrienden teweeg brengt? Een soort van transformatie? Dat hierdoor het vertrouwen in Zijn boodschap versterkt wordt; extra draagkracht geeft? Zij moeten immers wel terug naar de harde werkelijkheid van alle dag. Daar zullen ze de totale ontluistering van Jezus in de hof van Olijven mee maken. Door deze ervaring zijn ze daar misschien beter tegen op gewassen. Zo gaan ook zij, ‘anders’ van de berg weg, dan ze gekomen zijn.

Dit Taborgebeuren onderstreept het visioen van Daniel. Hij laat zien hoe God zelf aan zet is … als hoogbejaarde. God zendt Jezus naar de aarde, nabij als mens onder de mensen. Om het volk toen, en ons nu, te laten zien, waar ‘toekomst’ te vinden is. God zèlf, hoopt dat Jezus een verandering op gang brengt waardoor mensen weer gaan vertrouwen op Hem en zijn bedoeling met de wereld. Jezus moedigt zijn leerlingen aan om die bedoeling door te geven. En nu is het onze beurt om dat stokje over te nemen.
En het werkt. De leerlingen putten, net als dat echtpaar, kracht uit deze ervaring. Geestkracht om ‘anders’ met de weerbarstigheid van het leven om te gaan. Ze hebben tegelijk, in een vooruitblik, gezien, dat leven anders kan zijn, mooier en heler. Zo’n Tabor ervaring laat je staan in het volle licht van hen die dat voorleefden, Mozes en Elia. Zij leefden vanuit die goddelijke bron, de bron waar je altijd terecht kunt. Daar proef je leven met een gouden randje ook al is dat maar voor even. Je verandert van gedaante, – voelt, ervaart en weet – dat gouden randje, het volle licht bestaat. Het geeft je nieuwe energie, daar kun je op teren. Zo ga je anders weg: energieker, veerkrachtiger.

Is dat uiteindelijk ook niet de bedoeling van ons samenzijn? Dat we anders weg gaan dan we gekomen zijn. Dat we uit dit samenzijn iets meenemen in ons hart, in onze gedachten en in ons handelen. We buigen ons hier over het Woord, we breken en delen, bidden en zingen in de hoop verbinding met elkaar en de Eeuwige te ervaren. Dat we licht ontvangen, zelf licht zijn.
Misschien is er voor u, jou en mij een zin, een gedachte, een emotie die ons raakt, die een bron van inspiratie is voor de komende dagen. Iets dat ons in het licht zet! Licht voor onszelf en om uit te dragen. Naar mensen om ons heen die juist om kracht van dat licht van het begin verlegen zitten. Zo helpen we elkaar om te blijven proberen iets goeds van deze plek te maken. En volgens mij heeft ieder al een stap gezet door hierheen te komen.

Deze verhalen maken ons bewust dat we voor elkaar ‘een Tabor’ kunnen creëren. Niet alleen hier maar in nog zoveel andere situaties: in onze relaties, door elkaar te vertellen waarom we de ander zo bijzonder vinden, in ons gezin door samen een avond vrij te nemen en met elkaar door te brengen, op ons werk door op tijd je waardering naar elkaar uit te spreken. In onze buurt door echt te luisteren naar de nieuwe bewoners die je nog amper kent. Ja, door degene die je op je weg ‘ontmoet’ te laten voelen dat ze er echt toe doen. Zo zetten we elkaar, met hulp van boven, steeds weer in het licht.

In welke situaties je dat kan, zal voor ieder van ons anders zijn. In ieder geval is deze ruimte zo’n plek waar dat zeker thuis hoort. Want deze plek zoeken we immers op als we ons verbonden willen voelen met de bron van ons bestaan. Een verbondenheid die transformeert, die ruimte creëert om kracht op te doen, om elkaar te bemoedigen en nieuw zicht op leven te geven.
Mogen we zo voor elkaar een door God gezonden mens zijn die licht brengt, die je iets van de bron laat voelen waar zicht op toekomst uit voortkomt. En als wij dan in gedachten een reis maken langs allerlei plekken vol ‘top’ ervaringen keren ook wij hopelijk steeds anders terug dan we gekomen zijn

.

 

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )