v-4.jpg
Lezingen: Brief van Jakobus 5, 13 / 16 en uit het boek Ruth

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder ...
We kennen het als de bekende ballade van Ramses Shaffy. Willekeurige werkwoorden op een rij? Of vatten zij een heel leven samen, in al haar facetten, in al haar emoties?

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.
Niet zonder ons, niet zonder ons, niet zonder ons.

Ook wij zijn mensen die ‘het leven’ leven met al haar facetten.
Mensen die aan het leven kunnen lijden, door de tragiek van ziekte en verlies.
Mensen die vechten om het hoofd boven water te houden.
Mensen die van het leven genieten, bewonderend kijken naar jong en nieuw leven van kinderen en kleinkinderen.
Mensen die zingen en lachen.
Mensen die huilen, stil van binnen of hardop.
Mensen die bidden, om kracht, om bemoediging, uit dankbaarheid, uit wanhoop?
Want waar halen we de kracht vandaan, om voluit te kunnen leven, met alle lief en leed dat bij ieder vroeg of laat voorbij komt?

ruth noomiHet verhaal van Noomi, Ruth en Orpa is het verhaal van drie vrouwen met bewogen levens. Zij hebben lief gehad, verdriet gekend, verlies ervaren. Het leven heeft hen getekend. Het levenslot en de liefde heeft hen met elkaar verbonden.
Noomi was met haar man door de hongersnood uit Betlehem verdreven. In den vreemde hebben ze hun leven weer opgebouwd, ze krijgen 2 zonen. De zonen trouwen met Orpa en Ruth. Dan sterft de vader en daarna de zonen. De vrouwen blijven alleen achter.
De schoondochters Orpa en Ruth zijn nog jong, zij hebben nog toekomst. Noomi wil hen niet belasten. Noomi besluit terug te gaan, daar waar ze vandaan komt, terug naar haar land, naar haar volk en haar God. Hoewel God altijd met haar meegetrokken is, heeft ze zijn aanwezigheid niet altijd ervaren. Zij voelt de bitterheid van het leven.

Wie geraakt wordt door ziekte, van zichzelf of een naaste, of wie groot verdriet moet dragen, heeft ook het gevoel terecht te komen in een onbekend land, waar je je weg moet zien te vinden. Niets is meer zoals je het gewend was. Soms ken je je zelf niet meer.
Je vecht, je huilt, je bidt. Het is fijn als er dan steun is van mensen die met je meelopen. Die voor je willen zorgen. Die naaste zijn.

Zo ook Ruth. Zij gaat met Noomi mee. Zij kijkt, zij zoekt, zij volgt, met vertrouwen en geraakt door de Eeuwige. Haar trouw aan Noomi maakt haar tot vreemdelinge in een onbekend land. Orpa is terug gegaan. Ook geen gemakkelijke keuze, maar ze gaat met een zegen voor een nieuwe toekomst.

Dit weekend is het ziekenzondag en vieren we hier in de kerk het sacrament van bemoediging. We bidden om zegen, dat God met ons is en met ons meegaat.
Ziekenzondag is ook wel een beladen term. We willen vooral stil staan bij mensen, jong en oud, die moeten leven met beperkingen. Voor wie gemakkelijk de deur uit gaan en deelnemen aan het maatschappelijke verkeer niet vanzelfsprekend is.
We staan er niet altijd bij stil wat het betekent om afhankelijk te zijn van anderen of van hulpmiddelen. Wanneer even een boodschap doen een hele planning en organisatie vraagt.
En helaas is het ook zo dat, hoe ouder je wordt, ziekte en beperkingen toe nemen. Als je midden in het leven staat kun je je niet voorstellen wat het betekent om oud te worden en meer afhankelijk te zijn. Je krijgt het gewoon niet bedacht. Totdat het je eigen levenspad kruist. En wat dan ...
‘Ik moet het accepteren’ hoor ik mensen zeggen. Maar hoe doe je dat? Accepteren is een heel proces, met vallen en opstaan en niet aan ieder gegeven. Binnen de menselijke maat en omstandigheden is dat moeilijk. Accepteren heeft te maken met overgave, met loslaten in vertrouwen, dat er iets of iemand is die je vasthoudt, die over en met je waakt. Als gelovigen mogen we ons vertrouwen stellen op God.

Jakobus schreef het in zijn brief (uit de eerste lezing): ‘Als een van u het moeilijk heeft laat hij bidden en als iemand ziek is, laat hij de oudsten van de gemeenschap bij zich roepen, Laten zij voor hem bidden en hem met olie zalven in de naam van de Heer.
Het gelovige gebed zal de zieke redden en de Heer zal hem laten opstaan.’
Redden betekent niet perse genezen. Maar ik lees erin dat je het niet alleen hoeft te doen. Dat er een gemeente is waarbinnen naar je wordt omgezien. Waar mensen samen zingen, vechten, lachen, huilen, bidden en verwonderen.
Zo kan Gods genade bemoediging schenken en een belofte zijn voor toekomst.
Moge het zo zijn, zeker voor hen die het sacrament van bemoediging dit weekend ontvangen.

De Ontmoetingskerk   Meijhorst 7033  •  6537 EP  Nijmegen   024-344 14 46  ( secretariaat )